Kopalnia Rydułtowy- Ruch Ignacy. Lata 1968- 1995 

 

 

mgr.inż Alfred Budziński

dyr. Kopalni Rydułtowy

1968 - 1975 

Z dniem 1.1.1968 roku Kopalnia Ignacy zostaje połączona z kopalnią Rydułtowy jako Ruch II. Całością połączonych kopalń zostaje Dyrektor mgr inż. Alfred Budziński, a Naczelnym Inżynierem mgr inż. Józef Barteczko do 20.2.1972 i zlikwidowany zostaje Zarząd Kopalni Ignacy. Administracja przeniesiona została na kopalnię Rydułtowy. Aby nie dublować stanowisk część pracowników przeniesiono na Kopalnię Zofiówka ( późniejszy Manifest Lipcowy), która właśnie rozpoczynała wydobycie z pierwszych ścian, oraz Kopalnię Borynia. Pozostawiono markownię, sprawy pracownicze, organizacje społeczne i polityczne. Nad całością ciągu technologicznego od urabiania do załadunku węgla na wagony odpowiedzialność ponosił Zawiadowca Ruchu II, którym został inż. Józef Szulc do 1976 roku. 

W 1972 roku kopalnia Rydułtowy jako pierwsza w Rybnickim Okręgu Węglowym wykonała plan roczny. W roku 1974 zajęła pierwsze miejsce jako najlepszy eksporter węgla kamiennego. W roku 1975 wprowadzono powszechnie posiłki regeneracyjne na  terenie kopalni dla wszystkich pracowników.

W czasie istnienia Ruchu II- Ignacy,  Kierownikami Robót Górniczych byli :

  • Inż. Zdzisław Trojnar (1968-1978),
  • mgr inż. Wilibald Koczy (1978-1981),
  • mgr inż. Tadeusz Rygiel(1981-1983),
  • inż. Piotr Stedin(1984-1987),
  • oraz na zmianę w Ruchu I i II, mgr inż. Jan Kucza(1985-1999) oraz  mgr inż. Gerard Chluba (1987-1993). 

Przez pierwsze dwa lata prawie nie odczuwało się tych zmian, które były w tym czasie planowane. Pierwsze zmiany to łączenie organizacji społecznych i  politycznych (1970), z których i tak się  później wycofano( Komitet Zakł. PZPR). Od 1971 roku powoli opuszczano wszystkie biura starego zarządu i wynajęte zostały na działalność komercyjną w 1983 roku. Zlikwidowane zostało stanowisko Głównego Mechanika na R II(1973). Kopalniana sanitarka na dyżurze stała przy punkcie opatrunkowym w Rydułtowach dla całej kopalni. Na R II pozostał punkt opatrunkowy i Przychodnia Zakładowa z ambulatorium przy pełnej obsadzie lekarzy i pielęgniarek.

Pozostały dwie dyspozytornie nowa na RII (1970), która służyła do samego końca wydobycia. 

Sytuacja  społeczna, polityczna i gospodarcza w Polsce po protestach na Wybrzeżu w 1970 roku, odbijała się w górnictwie jak w lustrze.

mgr.inż Henryk Szymiczek

dyr. kopalni Rydułtowy

1975 - 1990 

W  1975 roku nastąpiły zmiany w kierownictwach Zjednoczeń i kopalń RZPW. Dyrektorem Kopalni Rydułtowy został mgr inż. Henryk Szymiczek( 23.10.1975), dawny Naczelny Inżynier Kopalni Jastrzębie. 

W 1976 zlikwidowano stanowiska Zawiadowcy w obu Ruchach I i II. Na Naczelnego Inżyniera powołano mgr inż. Edmunda Grzelaka. Od 1978 roku Stacja Ratownicza była tylko na Ruchu I. Był to okres braku równowagi rynkowej, sprzedaży spod lady, aż do kolejnych strajków w wrześniu 1980 roku i załamania wydobycia.  Związki Zawodowe przed 1980 rokiem nie miały już racji bytu, ze względu na blokowanie wszelkich inicjatyw przez Zakładowe Komitety RZPR.  Po strajku ostrzegawczym cztero godzinnym w dniu 27.3.1981 wprowadzone w dniu 1.4.1981 kartki reglamentujące na mięso.

Cztero brygadowy system pracy ominął kopalnię Rydułtowy, ale dodatkowe dniówki lub przedłużony czas pracy, niedziele planowe i na zamówienie, to był sposób na wzrost wydobycia . Był to okres nadmiernego eksploatowania kopalń i ludzi. Kiedy ogłoszono Stan Wojenny w dniu 13.12.1981 roku,  trzeba było znowu zapomnieć o wolności i przestrzeganiu prawa we wszystkich dziedzinach życia społecznego i  gospodarczego. 

W latach 1980-85 zarobki wzrosły trzykrotnie , a ceny pięciokrotnie. 

Rynek i ekonomia były zachwiane do strajków w  sierpniu 1988 roku,które zmusiły rząd do ugody ze społeczeństwem. Od września 1988 roku zezwolono na powstanie różnych związków zawodowych na jednym zakładzie pracy , co spowodowało całkowity brak zaufania do organizacji społecznych i partii politycznych. Przeprowadzone obrady Okrągłego Stołu od lutego do kwietnia 1989 roku doprowadziły do podzielenia się władzą : rządu z doradcami i działaczami Solidarności kosztem ludzi pracy. 

Kopalnia Rydułtowy Ruch I i Ruch II (Ignacy) lokowała kamień z produkcji w podsadzkach na dole. W roku 1968 było to 34,6%, 1975 – 35,7%, 1980 – 36,8%, 1985 – 48,5%, 1988 – 54,3%, 1990 – 50,6% i 1991- 42,8%. Od 1980 roku kamień do podsadzki na ściany zaczęto brać z zwałów.

Wydobycie i zatrudnienie całej kopalni:

  • Rok 1968 – 2.131.982 ton , przy 6124 pracownikach.
  • Rok 1975 – 2.708.090 ton, przy 5682 pracownikach
  • Rok 1980 – 2.856.990 ton, przy 5644 pracownikach
  • Rok 1985 – 2.958.420 ton, przy 5985 pracownikach
  • Rok 1988 – 3.026.600 ton, przy 6064 pracownikach
  • Rok 1990 – 2.363.300 ton,
  • Rok 1991 – 2.097.400 ton, przy 5444 pracownikach

W 1985 roku na dobę wydobywano 9750 ton.

  • Z poziomu 400m – 2250 ton,
  • z poziomu 600m – 2800 ton,
  • z poziomu 800m – 4400 ton.

W 1990 roku na Ruchu I wydobywano 6600 t/d, a Ruch Ignacy 2400 t/d. Wtedy na dole pracowało 3527 osób, na powierzchni 1295osób, dozór techniczny to 486 osób a administracji 136 osób.

Maksymalne wydobycie na dobę osiągnięto w 1988 roku i było to 9875 t/d , a maksymalne zatrudnienie było 6111 osób w 1987 roku.

Po zawieszeniu Stanu Wojennego w dniu 1.4.1984 roku dozór kopalni zrzeszony w SITG Kopalni Rydułtowy na Ruchu II w wyremontowanych pomieszczenia starego zarządu Hoym przy szybie Sobieski (Graf Reden) i spotkał się na wspólnym koleżeńskim poczęstunku w lokalu o nazwie „Sztygarka”. 

Zdjęcie dozoru wykonane zostało   na otwarciu tego lokalu w dniu 1.4.1984 roku. 

 

Dyspozytornia Ruchu II z roku 1970. ( zdjęcia wykonał Arnold Grim)

 

 

Zbiornik wody pitnej czynny był  aż do 1995 roku. Woda pitna pochodziła z ujęć na poziomie 240 i 400m. Obecnie wieża widokowa Zabytkowej Kopalni Ignacy, od północnej strony.

 

 

W latach 1968-71 wybrano pokłady 613/3 i 615/1 pomiędzy uskokami rowu- rydułtowski I i III oraz rozpoczęto pierwszą ścianę w pokładzie 620 R na podsadzkę miotaną( i w pokładzie 607/8), a następnie już tylko pneumatyczną cały rejon R poniżej poziomu 400m i E1 do roku(1995 ).

Definitywnie zakończono wydobycie na poziomie 240m w rejonie M., oraz pokładu 607 w partii B2. W partii B1 zakończono wybieranie pokładów 604 i 608 (1972), a w B2 pokładu 604 i  608 (1974) od poziomu 400m do 240m. W partii rymerowskiej dzięki dwom otworom wentylacyjnym o przekroju 1m za szkołą przy ulicy Niedobczyckiej wybrano pokłady 613/3 i 615/1 powyżej poziomu 400m.(1976)  W tym samym czasie rozpoczęto wydobycie poniżej poziomu 400m. Uzyskane połączenia z kopalnią Rydułtowy z poziomu 400m za pomocą upadowej: w rejonie E1 pokład 620(1975), oraz przekopu pochyłego w partii B1 i E2 osiągnięto poziom 600m dla pokładów 613/2, 613/3,615/1,615/2 (1970). Rozpoczęło się wybieranie pokładów pomiędzy poziomem 400 i 600m.W roku 1988 zakończono wybieranie na poziomie 400m . Były to rejony w pokładzie 620 powyżej poziomu 400m na R (pod Głożynami) pomiędzy uskokami radlińskim i kokoszyckim i  pokład 615/1-2 w partii E1 poniżej poziomu 400.W ten sposób kolejny poziom został wyłączony z ruchu  w 1988 roku, a całe wydobycie przeniosło się na poziom 600m.

Dzięki połączeniu z kopalnią Rydułtowy uzyskany został postęp w mechanizacji i nowe urządzenia. Rok 1971 , w pokładzie 608 B2, nadzorowałem składanie pierwszej hydraulicznej  obudowy MK-97, która była na wyposażeniu ścian do 1986 roku. W 1975 roku budowana była druga obudowa hydrauliczna typu „R” , która nie zdała egzaminu współpracując z strugiem. Powoli wycofywano przenośnik Śląsk i strug SWS -3, a nawet i SWS-4. Od roku 1981 nadeszła era  przenośnika Rybnik75 i obudowy Glinik 055/15 Oz i kolejnych modeli w zależności od grubości pokładu 08/22-Oz i 066/16. Weszły do użytku kolejne modele strugów SWS-4u, SWS-6N, SWS-6, Westfalia typ GS-34/4(1986), a w 1989 roku SRH- Hlbach oraz kombajn chodnikowy Alpine AM-5 (1984).W użyciu były stojaki indywidualne typu: Valent i  Dubnica (cierne), GS i SHC(hydrauliczne).W użyciu były powietrzne podsadzarki typu Briden i PPK-4, dla lokowania kamienia w ścianach. Zwiększył się postęp w robotach przygotowawczych. Chodnik z kombajnem w dobrych warunkach na trzy zmiany wykonywał do 300m postępu. Chodniki kamienno- węglowe na II zmiany 160-200m, a dowierzchnie bez wrębu około 100m.

Przygotowane zostały szyby dla ruchu z poziomu 600m i zostały uruchomione : szyb Głowacki w 1977 roku i szyb Kościuszko po remoncie maszyny w 1981 roku, rozpoczęto wydobycie po uzbrojeniu w 1988 roku.

Stara płuczka na zdjęciu , wybudowana w 1926 roku po modernizacjach służyła do końca Ruchu Ignacy, a wyburzona została w 1996 roku.

Od roku 1988 wybrano ściany rejonu rymerowskiego z poziomu 400m na poziom 600m. Ostatnie ściany były wybrane w pokładzie 613/3 B2 (1990),615/1 B2 (1992), 615/2 B2 ( 1993), 620 E1 (1995) oraz 615/1-2 E2(1996). W dniu 11.8.1995 roku zatrzymano szyb Kościuszko razem z ostatnim wózkiem węgla, chociaż już w czerwcu 1992 zaprzestano załadunku węgla do wagonów, a pozostały samochody i węgiel z deputatu. Całe wydobycie po tym czasie transportowane było na Ruch I tylko na poziomie 600m.

Od 1990 roku Dyrektorami Kopalni Rydułtowy byli:  

 mgr inż. Andrzej Bywalec

(1990-1993)

mgr inż. Adolf Widera

(1993-95 były Naczelny Inż.1979-93)

inż. Gerard Chluba 

(1995-2006)

 

 

 

 mgr inż. Piotr Walach

(2006-2007)

mgr inż. Janusz Matuszek

od 2007 - nadal

 

 

W roku 2004 połączono kopalnię Rydułtowy z kopalnią  Anna tworząc kopalnię Rydultowy - Anna